पहिला–पहिला आमा
रातभर कोल्टे फेरिरहनु हुन्थ्यो
चुर खाइरहनु हुन्थ्यो
एक्लै मनसगँ बात मार्दै
बरबराइरहनु हुन्थ्यो
पट्यार लाग्दा रातहरुलार्इ
कहिले ओख्लीभरि कुट्नु हुन्थ्यो
कहिले जातोभरि पिस्नु हुन्थ्यो

यसरी आमा प्राय अनिन्दा रातहरु
सुस्केरा हाल्दै काट्नु हुन्थ्यो
र झिस्मिसेमै उठेर आँखामा अर्धकल्चो
सपना मिच्दै मेलोमा लाग्नु हुन्थ्यो

आमाको आदतदेखि दिक्क म, कराउँथे
– भुत जस्तो रातभर जाग्नुहुन्छ
– कति चुर खानु भएको होला
– खानामा ध्यान दिनु थि र सिजवामा होइन
– कि छाडेर गएको बुवाको याद आयो

आमा आफ्ना चिसा आँखाहरु पुछ्दै फुस फुसाउथिन्
“कान्छा तँलाई पछिईईईई था, हुन्छ

अचेल घरब्यबहारको जुवा मेरो काँधमा परेको छ
जोत्नु छ मैले सिङ्गो धर्ती र
रोप्नु छ जीवन गरा–गरा

आमा अचेल मेरा अनिन्दा आँखाहरु देखेर
सम्झाइरहनु हुन्छ
“कान्छा पीर नलिई
मान्छेको दुख्ख त मरेपछि मात्रै सकिन्छ”

उसो भए म बाच्न चाहान्छु।।

प्रतिक्रिया दिनुहोस